Ο Χριστόφορος Ζαραλίκος επιστρέφει στην κανονικότητα μέσω της νέας του παράστασης με βολές κατά πάντων που μηρυκάζουν κανονικότητες και νόρμες στην κοινωνία. Είχαμε την χαρά και την τιμή να συνομιλήσουμε μαζί του με τον ίδιο να απαντά στα ερωτήματα του Renegades σχετικά με το τι είναι κανονικότητα, τι είναι για αυτόν το σταντ απ και η σάτιρα και τις απόψεις του περί κινηματογράφου. Διαβάστε την πολύ όμορφη συζήτηση που είχαμε μαζί του:


- Επιστροφή στην κανονικότητα είναι μια φράση που την έχουμε ακούσει πολύ τον τελευταίο καιρό από διάφορους άριστους, οπότε φαντάζομαι η σάτιρα θα επικεντρωθεί γύρω από όλο αυτό που ζούμε;

Ο τίτλος από μόνος του είναι σάτιρα. Δηλαδή, όπως είπες και εσύ, έχει ακουστεί τόσο η επιστροφή στην κανονικότητα, που υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν, δυστυχώς για αυτούς, ότι υπάρχει όντως κανονικότητα. Δεν υπάρχει στην κοινωνία, υπάρχει στη φύση και όταν κάποιος πιστεύει ότι την ορίζει έχουμε πρόβλημα.

- Θεωρείτε πως η ελληνική stand-up σκηνή πρέπει να κλίνει περισσότερο προς την πολιτική σάτιρα και να γεννά προβληματισμούς ή να έχουμε απλή κωμωδία;

- Κατά τη γνώμη μου ο πρώτος στόχος της σάτιρας είναι η εξουσία, μετά περιλαμβάνεις και το λαό. Τώρα το να κάνει κάποιος stand up κάνοντας απλώς αστεία είναι μια επιλογή, για μένα προσωπικά είναι μια κακή επιλογή. Η σάτιρα πρέπει να έχει αυτή τη σειρά: πρώτα εξουσία, μετά τις ευθύνες του λαού. Έχω μερικά νούμερα που δεν είναι πολύ ευχάριστα για τον κόσμο γιατί είναι πάρα πολύ εύκολο να κράζεις και να σχολιάζεις τον εκάστοτε πρωθυπουργό και κυβέρνηση αλλά πιστεύω είναι μέρος της δουλειάς μας να μοιράζεις τις ευθύνες παντού και εννοώ όλους εμάς. Π.χ. το γεγονός ότι μπορεί να πάρει η Χρυσή Αυγή 5-6% ενώ δε τους ψήφισα, δε σημαίνει ότι δεν έχω ευθύνη. Είναι άμεση ευθύνη απλώς τις περιορίζουμε σε σχέση με την ψήφο.

- Εσείς με το stand-up πως ξεκινήσατε και διαλέξατε κλίση προς την πολιτική σάτιρα;

Πέρα από την εσωτερική μου ανάγκη, στο φάσμα των ενδιαφερόντων μου, υπάρχει και μια κοινωνική ανάγκη. Αυτά που συμβαίνουν στην Ελλάδα τα τελευταία 10 χρόνια αν τα έλεγες σε κάποιον το 80 δε θα σε πίστευε ποτέ. Όταν ζούμε σε μια χώρα λοιπόν που θερίζεται από φτώχεια, ανεργία, μετανάστευση, έλλειψη υποδομών, σχολεία-μπουρδέλα εσύ που κάνεις σάτιρα τι να βγεις και να πεις; Πως γαμάνε οι παντρεμένοι; Θα τα πούμε και αυτά να ελαφρύνει το κλίμα αλλά θεωρώ αδιανόητο για οποιοδήποτε καλλιτέχνη να μην αφιερώνει χρόνο της σκηνικής του παρουσίας σε αυτά που συμβαίνουν σε όλους και αφορούν όλους μας. Πέρα από επιλογή είναι και υποχρέωση.

- Στο κοινό θα έχουμε οπαδούς της κανονικότητας;

Όπως είπα και πριν, όλοι είμαστε οπαδοί της κανονικότητας από τη στιγμή που έχουμε την ευθύνη που στην εξουσία είναι άνθρωποι που λένε τέτοιες σαχλαμάρες και μεις τους ακούμε, όπως “κανονικότητα”. Δεν υπάρχει κανείς ανεύθυνος από όπου και αν τοποθετεί τον εαυτό του οπότε δεν έχουμε τέτοια θέματα με το κοινό όλοι χωράνε. Εξαιρούνται οι φασίστες, αυτοί δε χωράνε πουθενά!

- Με τον κινηματογράφο έχετε κάποια σχέση; Είστε σινεφίλ ή οπαδός κάποιου ρεύματος ή σκηνοθέτη;

Μ’ αρέσει ο κινηματογράφος πολύ, βλέπω πολλές ταινίες και μάλιστα βλέπω ταινίες στον κινηματογράφο. Δεν κατεβάζω ταινίες από άποψη, γιατί κάποιος που δημιουργεί κάτι πρέπει να αμείβεται για αυτό και επίσης δεν έχει καμία ταινία η θέαση στην αίθουσα με τον υπολογιστή σου. Είναι και άδικο καλλιτεχνικά για το έργο. Είναι σαν να παίρνεις ένα μονόπρακτο και να το παίζεις στο ΟΑΚΑ, ένα θεατρικό μονόλογο που απαιτεί εσωτερικότητα, ατμόσφαιρα και επειδή έχουμε πολύ κόσμο να το προβάλλουμε στο Ολυμπιακό Στάδιο. Το ίδιο πιστεύω για τις ταινίες, είναι τραγική επιλογή να βλέπεις μια ταινία κάπου πέρα από τον κινηματογράφο και μαζί με το stand up είναι από τα πιο οικονομικά θεάματα πια οπότε δε παίζει τόσο ρόλο το οικονομικό ζήτημα.

- Το stand up είναι αφηγητική τέχνη ενώ ο κινηματογράφος πιο απεικονιστικός. Σε πολιτικό επίπεδο, ποια από τις δύο μορφές επηρεάζει περισσότερο το δέκτη;

Μακάρι να επηρέαζε ο κινηματογράφος περισσότερο. Στην Ελλάδα ούτε το stand-up επηρεάζει γιατί δυστυχώς ακόμα για να επηρεάσεις πολύ κόσμο θέλεις μαζικά μέσα, πχ τηλεόραση που στην ελληνική κοινωνία είναι ότι πιο συντηρητικό υπάρχει. Όσο αφορά το σινεμά σε επηρεάζει δυστυχώς μόνο όσο κρατά η ταινία. Π.χ. φέτος οι άνθρωποι που έχουν δει το αριστούργημα τα Παράσιτα θα έπρεπε να ξυπνήσουν την άλλη μέρα και να έχουν διαφορετική δράση και μακάρι να είχε γράψει κάτι παρόμοιο κάποιος για stand-up και επίσης θα ήταν αριστούργημα.

- Εσείς έχετε κάποια ταινία που να σας επηρέασε, είτε σε προσωπικό είτε σε επαγγελματικό επίπεδο;

Λόγω της δουλειάς και του stand-up με είχε προβληματίσει το Man on the Moon με τον Jim Carrey. Είχα αναρωτηθεί τι δουλειά κάνω εγώ κάνοντας stand-up, ποιος είναι ο στόχος μου. Μια ταινία που με ευχαριστεί και έχει σχέση με τη δουλειά μου, παρόλο που δεν είναι ιδιαίτερα σπουδαία, είναι το Man of the Year με τον Robin Williams που έχει πολύ ισχυρούς συμβολισμούς για κάποιον που κάνει τη δουλειά αυτή. Σαν πιτσιρικάς με σημάδεψε το Stalker του Tarkovsky. Είχα γνωρίσει μια γκόμενα της κουλτούρας και με πήγε σε μια βραδιά προβολής τριών ταινιών του Tarkovsky και δεν είχα ιδέα ποιος είναι! Της λέω βέβαια πάμε δε χάνω ταινία του. Και πήγαμε και συγκλονίστηκα με το Stalker και έχει πλάκα που ήθελα να της δω και τις 3 και αυτή ήθελε να φύγουμε στη δεύτερη ταινία. Οπότε έχασα μια γκόμενα αλλά γνώρισα τον Tarkovsky. Και όταν βγήκε η σειρά ταινιών Mad Max είχα την εντύπωση ότι το Hollywood αντέγραφε Tarkovsky. Για μένα ο σημαντικός σκηνοθέτης της εποχής μας είναι ο Jim Jarmusch.

- Η κωμωδία και η σάτιρα διδάσκονται;

Διδάσκεται η τεχνική τους. Διδάσκεται η επιλογή θεμάτων, η οπτική της θεματολογίας, η θέση στη σκηνή, οι ανάσες, η φυσική κατάσταση και επίσης αυτό που δεν διδάσκεται αλλά προτρέπεις κάποιον να το αποφασίσει είναι σε ποιο κοινό απευθύνεσαι. Εγώ έχω ένα παράδειγμα επειδή διδάσκω για το πως διαλέγουμε κοινό: Είσαι στο δρόμο σε μια στάση και ένας άνθρωπος παραπατά και πέφτει. Αμέσως μερικοί σπεύδουν σε βοήθεια, μερικοί είναι αδιάφοροι, μερικοί γελάνε, μερικοί κρυφογελάνε και έλεγα στους μαθητές μου διαλέξτε ποιους από αυτούς θέλετε για κοινό. Όταν κάνεις μια παράσταση δυο ώρες πως γαμάνε οι παντρεμένοι, όπως είπα, θα τραβήξεις αντίστοιχο κοινό. Δε το κατακρίνω αλλά το υπογραμμίζω ως επιλογή.

- Ένα νέο κωμικό θα τον ενθαρρύνατε να κάνει πολιτική σάτιρα απέναντι στην εκάστοτε εξουσία ή να διαλέξει το δρόμο της απλής κωμωδίας σε ένα ρόλο διασκεδαστή;

Θα τον ρωτούσα τι ενδιαφέρει αυτόν, μια ερώτηση που κάθε άνθρωπος σε αυτή τη δουλειά πρέπει να κάνει στον εαυτό του. Ας υποθέσουμε ότι κάποιος έχει στα ενδιαφέροντα του την πολιτική, τα κοινωνικά θέματα, την κλιματική αλλαγή αλλά πιστεύει ότι αυτά δε πουλάνε και χρησιμοποιεί το ταλέντο του με αυτή την κατεύθυνση, θεωρείται κακός επαγγελματίας. Δε θα κάνει επιτυχία σε σχέση με κάποιον που ασχολείται με ότι αφορά εκείνον. Στην τέχνη αυτό που πληρώνεται είναι η μοναδικότητα την οποία προβάλλεις όταν προβάλλεις ότι σε απασχολεί. Και αυτό που εσένα απασχολεί, όταν το προβάλλεις τίμια, αυξάνει τις πιθανότητες να προσελκύσει ανθρώπους με τον ίδιο προβληματισμό. Δεν έχει σημασία αν έχεις μεγάλο κοινό αλλά πόσους από αυτούς που θέλεις στο κοινό. Να σου πω ένα παράδειγμα: Το Μάρκο Σεφερλή δε τον ξέρω, αλλά φαντάσου παρά τη μεγάλη του επιτυχία στο κοινό και οικονομικά, με αυτά τα κείμενα που λέει, να τον γνωρίσεις από κοντά και να διαπιστώσεις ότι θα ήθελε να λέει κείμενα για τη φτώχεια, το προσφυγικό και να μη μπορεί, γιατί κάποιος του είπε πως αν τα πει δε θα έχει απήχηση. Πόσο δυστυχισμένος θα ήταν αν ίσχυε, που φαντάζομαι δεν ισχύει. Λέω επίσης στα παιδιά να αποφεύγουν να βλέπουν ξένους κωμικούς στο YouTube μέχρι να αποφασίσουν πως θέλουν να είναι, για να μη πέσεις στη λούπα να αντιγράψεις κάποιον με μεγάλη επιτυχία απευθυνόμενος σε ένα κοινό που δεν υπάρχει στην Ελλάδα, με διαφορετική παιδεία και ερεθίσματα. Τι πας να μιμηθείς; Αυτό δεν είναι η Τέχνη στο κάτω κάτω; Δεν είναι η μοναδικότητα του καθενός; Δε βγάζουν όλοι το ίδιο αποτέλεσμα και εκεί είναι το θέμα. Άρα ο καλλιτέχνης διαλέγει το κοινό του και έπειτα το ανάποδο. Αν ξεκινάς με το ερώτημα “τι αρέσει;” τότε γίνεσαι ένας μαλάκας σαν αυτούς στην τηλεόραση. Για αυτό δεν υπάρχει κανονικότητα και όποιος χρησιμοποιεί αυτή τη λέξη θέλει να σου κάνει κακό. Δεν υπάρχει κανονικότητα, υπάρχει μοναδικότητα.

Τον Χριστόφορο και τις βολές του στην κανονικότητα θα απολαύσουμε:
3/2 Πάτρα @ Θέατρο Λιθογραφείον
7/2 Θεσσαλονίκη @ Μύλος Club
10/2 Γιάννενα @ Θέατρο Έκφραση
13/2 Λάρισα @ Μύλος 1927 
4/2 Θεσσαλονίκη @ Μύλος club
Και από 15/2 και κάθε Σάββατο Αθήνα @ Γυάλινο Μουσικό Θέατρο


Την συνέντευξη μπορείτε και να την ακούσετε μέσω του καναλιού μας στο YouTube