Ως φοιτητής θαύμαζα πάντα το αρχιτεκτονικό κίνημα του μπρουταλισμού. Σε συνδυασμό μάλιστα με την όρεξη που έχω να βλέπω ό,τι ταινία υπάρχει, μου άρεσε να τα συνδυάζω και όποτε το συναντούσα πάντα το χαιρόμουν λίγο παραπάνω. Ποτέ δεν ήμουν παιδί της φύσης, μεγαλωμένος σε αστικό κέντρο, από μικρός περιτριγυριζόμουν από τεράστια, χτυπητά, τσιμεντένια κτίρια, με τα ογκώδη σχήματα τους να δημιουργούν σκιές στο μεγαλύτερο κομμάτι της ημέρας. Οπότε όταν οι σκηνοθέτες επιλέγουν το συγκεκριμένο κίνημα να έχει κεντρική θέση στο έργο τους και προκύπτουν πλάνα με αυστηρές ευθείες, η επιβλητική θέα του τσιμέντου δημιουργεί εξαιρετικές τοποθεσίες γυρισμάτων αντικειμενικά.

Ο μπρουταλισμός χρησιμοποιείται κυρίως για να εκφράσει την άποψη του σκηνοθέτη στην απεικόνιση μιας δυστοπικής κοινωνίας. Διακοσμεί τις ιδέες του ως προς το χαώδες, το φόβο για ένα πιθανό απάνθρωπο μέλλον, τον ολοκληρωτισμό η ό,τι άλλο χαρακτηρίζει μια κοινωνία σε κατάπτωση. Τον πετυχαίνουμε σε κρύα, αποστειρωμένα περιβάλλοντα ή σε σκηνές αστικής αποσύνθεσης μέσα από την προβολή εγκαταλελειμένων κτηρίων. Πέραν των κλασικών ταινιών όπως η τριλογία του Matrix ή το Metropolis ή το Clockwork Orange που αποτελούν τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα μπρουταλισμού στην έβδομη τέχνη υπάρχουν ταινίες που εφάρμοσαν τόσο την αστική/γήινη όσο και την sci-fi εκδοχή.

Ενδεικτικά δύο ταινίες της πρώτης κατηγορίας που αγαπώ να ξαναβλέπω είναι: City of God του Fernando Meirelles γυρισμένο στα τσιμέντα και τις φαβέλες του Rio De Janeiro και το La Haine του Kassovitz(top5 στην κατηγορία ηθοποιός/σκηνοθέτης) να στριμώχνει σε μιάμιση ώρα όλο το μπετό των γαλλικών προαστίων του Ιβελίν.

Από την άλλη οι επιλογές είναι σαφώς περισσότερες από τη στιγμή που η φαντασία είναι προφανώς πιο ελεύθερη. Αν θα έπρεπε να μυήσεις κάποιον ωστόσο στη συγκεκριμένη κινηματογραφική άποψη χωρίς να επιλέξεις κάποιο blockbuster, οι χαρακτηριστικότερες ταινίες που μου έρχονται στο μυαλό είναι αρχικά το Children of Men του Alfonso Cuaron με μπόλικο χάος, ιατρικές ανακρίβειες που οδηγούν σε ωμότητες και όλα αυτά υπό τη σκέπη των συνοικιών του Μπουένος Άιρες 20 χρόνια μετά το σήμερα. Επίσης άψογο το 28 days later του Danny Boyle(127 hours, Slumdog Millionaire, T2 Trainspotting) που άλλαξε τον τρόπο παραγωγής horror ταινιών. Η εικόνα ενός post-apocalyptic Λονδίνου μετά το ξέσπασμα μιας ανίατης ασθένειας καθιστά την πόλη ως το κατ' εξοχήν δυστοπικό πανόραμα που θα σε κάνει να νιώσεις το φόβο της κατάληξης μιας κοινωνίας σε αποπροσανατολισμό κάνοντας άψογη χρήση του μπρουταλιστικού κινήματος.

ΥΓ: Στη φώτο το Thamesmead estate που χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον στο Clockwork Orange του Stanley Kubrick.